در مناطق مرتعی، سیلاب ها غالبا در اثر جریان سطحی ناشی از رگبارهای شدید به وقوع می پیوندد. محتوای رطوبتی خاک تاثیر مستقیمی روی میزان نفوذپذیری و در نتیجه رواناب سطحی حاصل از بارندگی دارد. مدل های هیدرولوژیکی ابزاری قوی برای مطالعه فرآیندهای حاکم بر حوزه های آبخیز می باشند. در این مطالعه مدل های رگرسیونی، از برقراری ارتباط بین برخی از متغیرهای مستقل موثر بر ایجاد رواناب با متغیر وابسته به دست آمده اند. در فرآیند مدل سازی استفاده شده در این مطالعه، آمار مربوط به بارندگی و دبی روزانه طی سال های 1353 تا 1379 جمع آوری، پالایش و آنالیز گردید. سپس با استفاده از مفهوم مدل سازی دینامیک و با نرم افزارهای آماری  Excel 2003و SPSS 11.5 مبادرت به تهیه و استخراج مدل های مناسب گردید. با تجزیه و تحلیل نتایج به دست آمده، تعداد روزهای بارندگی موثر پیشین و موثرترین روز بارندگی بر دبی روز واقعه مشخص گردید. نتایج به دست آمده دلالت بر تاثیر متفاوت و معنی دار بارش های روز واقعه و روزهای پیشین بر تولید رواناب روز واقعه در حوزه آبخیز مرتعی تنگراه، طی ماه های مختلف داشته است. نتایج هم چنین نشان داد که در اکثر ماه ها بارندگی تنها تا 3 روز پیش روی دبی حوزه آبخیز مرتعی تنگراه تاثیر معنی دار داشته که با تاکیدات سایر شیوه های معمول برآورد رواناب مبنی بر تاثیر بارندگی پنج روز پیش روی دبی روز واقعه هم خوانی ندارد. از این رو تحقیق فعلی، تعیین دقیق تعداد روز بارندگی موثر پیشین برای مناطق مختلف با توجه به تغییرات زمانی و مکانی موثر بر دبی خروجی حوزه آبخیز را تاکید می نماید.

فرسایش پاشمانی از اشکال اصلی و مهم فرسایش آبی است. پاشمان ذرات خاک می تواند تحت تأثیر عوامل مختلف از جمله باران پیشین قرار بگیرد. تاکنون پژوهشی در زمینه علل تأثیر باران پیشین بر مقدار فرسایش پاشمانی در باران بعدی انجام نگرفته است. این پژوهش به منظور بررسی اثر باران پیشین بر پاشمان ذرات در خاک مارنی انجام گرفت. برای این منظور خاک دانه های با قطر 6 تا 8 میلی متری از یک خاک مارنی تحت آیش در غرب زنجان در سال 1395 جمع آوری شد. خاک دانه ها در 24 جعبه پلاستیکی به ابعاد 40 ×30 سانتی متر و عمق 10 سانتی متر برای بررسی اثر هشت تداوم باران در سه تکرار ریخته شدند. باران شبیه سازی شده با تداوم صفر، 7، 14، 21، 28، 35، 42 و 49 دقیقه به نمونه های خاک اعمال گردید. تخریب خاکدانه و محتوای رطوبتی خاک در نمونه های خاک پس از یک روز اندازه گیری شدند. پس از یک روز، جعبه های خاک تحت باران یکسان با شدت ثابت 40 میلی متر بر ساعت به مدت 15 دقیقه قرار گرفتند. فرسایش پاشمانی با اندازه گیری جرم ذرات پاشمان یافته در واحد سطح جعبه به دست آمد. بر اساس نتایج، تداوم باران پیشین اثری معنی دار بر تخریب خاک دانه ها و افزایش محتوای رطوبتی خاک داشت. بیش ترین شدت تخریب خاک دانه (72/21 درصد) و بالاترین محتوای رطوبتی خاک (08/29 درصد) در طولانی ترین تداوم باران (49 دقیقه) حاصل شد. میزان فرسایش پاشمانی در رخ داد باران بعدی تحت تأثیر دو متغیر تخریب خاک دانه (05/0>P) و محتوای رطوبتی خاک (01/0>P) ناشی از باران پیشین قرار گرفتند. تجزیه رگرسیونی چندگانه خطی نشان داد که از بین این دو متغیر، رطوبت پیشین خاک مهم ترین عامل تعیین کننده تغییرات فرسایش پاشمانی در رخ داد باران بعدی می باشد (01/0>P و 83/0=R2). مقدار فرسایش پاشمانی در هر رخ داد باران را می توان با اطمینان با استفاده از تعیین رطوبت پیشین خاک برآورد کرد.

رواناب یکی از پارامترهای مهم چرخه آبی طبیعت و مدیریت منابع آب حوضه های آبریز می باشد. در این تحقیق از تکنیک های سنجش از دور و GIS برای برآورد پتانسیل رواناب حوضه خسروآباد، واقع در استان همدان استفاده گردید. بدین منظور ابتدا لایه های موضوعی مختلفی از قبیل نقشه های کاربری اراضی و پوشش گیاهی، مدل رقومی ارتفاع، شیب، نقشه گروه هیدرولوژیکی خاک و موقعیت زیر حوضه های منطقه تهیه شدند. سپس با از لایه های اطلاعاتی تهیه شده، یک روش وزن دهی جهت تعیین پتانسیل رواناب منطقه بکار گرفته شد. همچنین به منظور بررسی تغییرات مکانی رواناب، پتانسیل برآورد شده در مناطق مختلف حوضه به چهار رده کم، متوسط، زیاد و خیلی زیاد طبقه بندی گردید و با روش SCS که برای سه وضعیت شرایط رطوبتی پیشین خاکی (خشک، نرمال و مرطوب) تعیین شده بود، مورد مقایسه قرار گرفتند. نتایج به دست آمده بیانگر آن است که روش وزنی قادر به برآوردی قابل قبول از توزیع مکانی رواناب می باشد و از این روش می توان جهت برآورد پتانسیل سیل خیزی به خصوص در هنگامی که کمبود داده های وجود دارد، استفاده نمود. همچنین این نتایج نشان می دهند که با افزایش رطوبت از وضعیت خشک به مرطوب، میزان شماره منحنی در حدود 30 درصد افزایش می یابد.

عوامل محیطی از جمله بارندگی از فاکتورهایی است که بر روی خوشخوراکی گیاهان و به تبع آن بر روی ارزش رجحانی آنها برای دام اثر می گذارد. در این تحقیق ارزش رجحانی گونه های مهم مرتعی در تغذیه گوسفند در مراتع قشلاقی سرخس با استفاده از روش زمان سنجی (فیلم برداری) اندازه گیری گردید. این طرح از سال 86 تا 89 برای 2 ماه اول فصل رویش (اسفند و فروردین) اجرا شد. نتایج نشان داد که گونههای Artemisia diffiusa، Carex physioides و Poa bulbosa به طور مشترک در تمام چهار سال مورد استفاده قرار گرفته و از گونه های خوشخوراک بوده اند. ارزش رجحانی گونه ها نیز در سال های خشکسالی و ترسالی با هم تفاوت داشت. همچنین در بررسی ارتباط بارندگی پیشین با درصد چرا از هر گونه در هر ماه، در رابطه با گونه Poa bulbosa، بارندگی های ماه های قبل همبستگی بالایی با درصد زمان چرای این گونه دارد. همچنین بین درصد زمان استفاده از گونه physioides Carex در اسفند ماه و بارندگی های پاییز، بهمن و مجموع بهمن و اسفند ارتباط معنی داری وجود دارد. درصد زمان استفاده از گونه Artemisia diffusa در اسفند ماه با بارندگی های دی، مجموع پاییز و دی، مجموع پاییز و دی و بهمن همبستگی معنی داری دارد. مطالعه حاضر با هدف تعیین ارزش رجحانی فصلی و سالانه گیاهان علوفه ای و در دسترس بودن فصلی گیاهان با توجه به نوسانات بارندگی در مراتع سرخس انجام شد.

اخیرا برای یکی از نویسندگان محترم مجله دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان این سوال مطرح شده بود که آیا می تواند اصل مقاله خود را که قبلا در یک همایش ارائه نموده برای چاپ به مجله دانشگاه نیز ارسال نماید؟ پاسخ به این سوال مستلزم در نظر گرفتن چند نکته است که طرح آنها می تواند برای همه خوانندگان و نویسندگان فرهیخته مقالات مجله دانشگاه علوم پزشکی رفسنجان مفید باشد. بنابراین، در این سخن سردبیری به شرح این موضوع خواهیم پرداخت. ...

فهم محتوای نقد عقل محض منوط به فهم معنای امر پیشین است و کانت نیز به­ همین­ دلیل، بخش عمده ای از این­ کتاب را به تبیین شأن معرفتی، جست وجوی خاستگاه، تعیین محدوده اعتبار و تشریح مصادیق آن اختصاص داده است. با­ این­ همه، حتی باآنکه وی در هر دو ویرایش نقد، کم وبیش، مشخصه هایی (مانند ضروری، اکیداً کلی، محض، واضح، قطعی و مستقل از تجربه) را برای امر پیشین معرفی کرده است ولی، چون این­ مشخصه­ ها در سنت­ های پیشاکانتی و پساکانتی-در معنایی متفاوت با معنای مدنظر او-نیز به­ کار گرفته شده­ اند پس چندان بعید نیست اگر در فهم محتوای نقد دچار ابهام شویم. ما در بخش (1)، به برخی از این­ ابهام­ ها اشاره خواهیم کرد. سپس در بخش (2-1)، نشان خواهیم داد برای رهایی از ابهام­ های مزبور ناگزیریم مشخصه ضروری را به «برخاسته از طبیعت ذهن انسان»، اکیداً کلی را به «صرفاً قابلِ اطلاق بر پدیدارها»، محض را به «معطوف­ بودن به سهمِ خودِ ذهن در تشریک مساعی­ اش با خودِ اشیاء برای شکل­ گیری معرفت تجربی»، واضح را به «آنچه حیطه جست­ وجو برای یافتن­ اش، صرفاً محدود به درون خودمان است و نه بیرون از آن» و قطعی را نیز به «آنچه گستره­ اش هم به­ لحاظ خودِ مصادیق و هم به­ لحاظ تعداد مصادیق تغییرناپذیر است» بازتعریف کنیم. در بخش (2-2) نیز با واکاوی مشخصه مستقل از تجربه، نشان خواهیم داد این­ مشخصه، علاوه­ بر دلالت بر صرفِ ساختار، می­ تواند ناظر به نوعی معرفت در بن هر گونه تجربه ممکنی نیز باشد؛ افزون بر این، نسبتِ مشخصه مزبور را با سنت پیشاکانتی و پساکانتی نیز نمایان خواهیم ساخت.

علم پیشین خداوند و چگونگی پیوند آن با اختیار، از جمله مسائلی است که از دیرباز در کلام و فلسفه اسلامی و نیز در کلام و فلسفه مسیحی و یهودی مطرح بوده است. برای حل مشکل چه در جهان غرب و چه در جهان اسلام، راه های گوناگونی پیموده شده است. در این مقاله مهم ترین این راه ها مورد بحث قرار خواهد گرفت و خواهیم دید در زمانه ما کدامیک از اندیشمندان از چه راه حلی دفاع می کنند و نقاط قوت و ضعف هر یک از این رویکردها چیست؟ در پایان هم از دیدگاهی که در سنجش با دیگر دیدگاه ها قابل قبول تر است، دفاع خواهیم کرد.